Maalesef, ilköğretim çağında yaşanmaya başlayan akran zorbalıklarıyla başlayıp silahlı saldırı boyutuna varan şiddet olaylarını bireysel bir eylemmiş gibi görmek büyük hata olacaktır. Bir öğrenci velisi, bir baba olarak “geliyorum” der gibi yaşanan bu süreçte, velilerin çocuklarını okullarda güvende görememesi çok üzücü ve vahim bir tablodur.
Yıllardan beri Millî Eğitimin siyaset üstü bir yapıya kavuşması gerektiğini söylüyoruz. Her gelen Millî Eğitim Bakanının yıkıp yeniden inşa etmeye çalıştığı eğitim sisteminin geldiği son noktanın bu olduğu ifade edilebilir.
Okul ve okulla ilişkili şiddet kavramına geniş bir davranış perspektifinden bakmak gerekir. Okulda yaşanan şiddet eylemleri; akran zorbalığıyla birlikte fiziksel, psikolojik ve cinsel şiddet gibi farklı biçimlerde ortaya çıkan davranışları da içeren ve yaşadığımız son olaylarda görüldüğü üzere silahlı saldırılar şeklinde evrilen çok boyutlu bir olgudur.
Okul ortamlarında yaşanan şiddetin; öğrencinin yaşadığı çevre ve okul, öğrenci-öğrenci, öğretmen-öğrenci ve veli-öğretmen etkileşimleri içinde gelişen ve farklılaşan şiddet eylemleri olarak ortaya çıktığı gözlemlenmektedir.
Bu durum, okulda şiddetin bireysel davranışların ötesinde; okul ortamı, kurumsal ilişkiler ve sosyal etkileşim dinamikleriyle ilişkili yapısal bir sosyal problem olduğunu göstermektedir.
“Eğitim ailede başlar” şiarıyla Türk aile yapısını koruyucu tedbirler almalı; eğitim sistemini siyaset üstü bir yapıya kavuşturmalı ve millî dinamiklerimizle yeniden oluşturmak zorundayız.
Türkiye Cumhuriyeti Devletinin Kurucu Önder'i Gazi Mustafa Kemal Atatürk'ün "Benim manevi mirasım bilim ve akıldır" felsefesi ile Köy Enstitüleri modeli ile çocuklarımızı erken yaşlarda meslek sahibi yapma stratejisi ülkemizin aynı zamanda kalkınma hamlesi de olacaktır.
Ezberci eğitim sisteminden vazgeçmek; Türk töresine bağlı, ahlaklı insan yetiştirmeyi esas alan, “Yaratılanı severim Yaradan’dan ötürü” anlayışı odaklı bir eğitim modeli geliştirmek zorundayız.
Tüm ailelerimize başsağlığı diliyorum.